A nemone L. - zawilec

Rodzaj kosmopolityczny, lecz najczęściej spotykany na półkuli północnej.
Obejmuje około 120 gatunków.
    A nemone apennina L. - zawilec alpejski. Pochodzi z Europy Południowej,
w warunkach Europy Srodkowej także czuje się dobrze. Osiąga wysokość około
12 cm. Bardzo dekoracyjne są jego stosunkowo duże kwiaty o barwie niebieskiej, białej lub czerwonej. Kwitnie w kwietniu i w maju. Dobrze rośnie na glebach próchniczych, w półcieniu. Rozmnaża się przez podział rośliny w czerwcu albo wczesną wiosną.
Anemone blanda Schott et Kotschy. Pochodzi z Europy południowo-wschod­niej. Dorasta do wysokości 10-15 cm. Jego ciemnobrązowe bulwy mająśrednicę około 2 cm. Duże kwiaty ukazują się w kwietniu i w maju, mają barwębiałą, ~óżową, czerwoną i niebieskofioletową. Po przekwitnieniu nadziemna część rośliny ginie. Zawilec ten najlepiej czuje się na żyznej glebie próchniczej, w półcieniu. Rozmnaża się z bulw, które sadzimy jesienią na głębokość 4-5 cm w odległości 10-12 cm. Można też rozmnażać go z nasion, które wysiewamy zaraz po zbiorze. Nadaje się pod wyższe drzewa.
A nemone narcissiflora L. - zawilec narcyzowaty. Pochodzi z gór Europy Srodkowej i Południowej oraz z Uralu. Osiąga wysokość 20-40 cm. Kwiatostan (luźny baldach) złożony jest z 3-5 białych lub różowawych kwiatów. Rośliny kwitną od czerwca do sierpnia. Uprawiamy je w półcieniu, na dobrej, przepusz­czalnej, odwodnionej, lecz dostatecznie wilgotnej glebie. Bardzo pożądany jest drenaż z tłucznia żwirowego. Zawilec ten rozmnaża się przez podział po przekwitnieniu lub z nasion.
Anemone silvestris L. - zawilec wielkokwiatowy. Jest naszym naj piękniejszym zawilcem. Rozpowszechniony w całej Europie i w Azji, na zboczach i w jasnych lasach. Dorasta do wysokości 25-30 cm. Kwitnie w kwietniu i w maju. Kwiaty mają płatki białe do jasnoróżowych, pod spodem delikatnie owłosione. Zawilec ten chętnie rośnie na glebach wapiennych, dość wilgotnych. Rozmnaża się go przez podział albo z nasion. Rozrasta się za pomocą 'podziemnych rozłogów i jest bardzo ekspansywny. Przesadzanie j'est zalecane po 2-3 latach uprawy, we wrześniu lub..na wiosnę.
Najlepiej st~sować go w półcieniu jako runo parkowe pod drzewami albo sadzić w grupach,
 

Achillea L. - krwawnik

Rodzina: Asleraceae (Composilae) - astrowale (złożone)
Opis rodzaju Rodzaj obejmuje około 100 gatunków rDsnących dziko na półkuli północnej, najczęściej w Europie. Należą do niego zarówno niskie jak i dość wysokie gatunki, które mają sztywne łodygi i wąskie, zwykle pierzaste liście. Większość gatunków ma koszycki kwiatowe zebrane w płaskie baldachy lub baldachogro­na. W ogródkach skalnych uprawia się wiele gatunków; naj ładniej prezentują siękrwawniki niskie.
Opis gatunków
Achillea chrysocoma Friv. (syn. A. aurea Lam.) - krwawnik złocisty. Jest rozpowszechniony od południowo-wschodniej Europy przez Kaukaz aż po Syberię. Rośnie na suchych kamienistych zboczach. Jest to niska, płożąca się roślina, tworząca piękne kobierce. Dorasta do wysokości 10-15 cm. Jej złote kwiaty rozwijają się w czerwcu i lipcu. Kwitnie kilkakrotnie. Najlepiej rośnie na suchych, kamienistych glebach. W ogrodzie skalnym sadzimy ją na murkach kwiatowych, w mieszankę ziemi zawierającą domieszkę wapnia. Rozmnaża się przez podział, z sadzonek lub z nasion.
Achillea tomentosa L. - krwawnik wełnisty. Pochodzi z Europy południowo­wschodniej i z zachodniej Syberii. Roślina ma pierzastosieczne liście i złotawo­żółte kwiaty. Kwitnie w czerwcu i w lipcu, a nawet na początku sierpnia. Dorasta do wysokości 15 cm. Rośnie dobrze w miejscu suchym, na glebie lekkiej i na stanowisku słonecznym.

Achillea ageralifolia Boiss. (syn. A. serbica Heim.) - krwawrtik żeniszkolistny. Jest dość powszechny w Grecji i w Bułgarii. Liście ma pokryte białym, cienkim kutnerem, wąskie, pierzastosieczne. Tworzy piękną, srebrzystą, jakby aksamitną darń. Dorasta do wysokości 15-20 cm. Kwitnie w czerwcu i w lipcu. Kwiaty ma duże, białe o średnicy do 2 cm. Wymaga gleby piaszczystej, wapiennej i stanowiska słonecznego.
A chillea x ke/lereri Sunderm (syn. A. clypeo/ala x A. pseudopeclinala). Jest mieszańcem spontanicznym. Dorasta do wysokości około 15 cm. Ma srebrzysto­białe liście i białe kwiaty. Kwitnie od końca maja do lipca. W uprawie ma podobne wymagania jak poprzedni. Rośnie prawie wszędzie tam, gdzie jest gleba przepuszczalna i wapienna. W ogrodzie skalnym bywa sadzony pomiędzy kamieniami, na suchych murkach kwiatowych, albo też w partiach stepowych.
Achil/ea umbe/lala Sibth. et Sm. Jest dość powszechny w górach greckich. Ma siwobiałe liście i wytwarza zwarte, regularne poduszki. Duże, białe koszyczki kwiatowe zebrane są w proste baldachy. Kwitnie w czerwcu i w lipcu. Dorasta do wysokości 10 cm. Wymaga gleby przepuszczalnej i słonecznego stanowiska. Zaleca się obkładanie podstawy rośliny drobnymi kamyczkami.
A chil/ea alrata L. Pochodzi z wapiennych partii Alp. Roślina ma delikatne podzielone, ciemnozielone liście. Wytwarza mchowate darnie wysokości do 10 cm. Kwitnie w lipcu, ma drobne białe kwiatki. Wysadza się na piargi i dość wilgotne usypiska.

Adonis L. - miłek

Ojczyzną miłka są okolice Morza Śródziemnego, skąd zawt;drował aż do Europy Środkowej. Głównym skupiskiem gatunków górskich miłka jest Ałtaj. Rodzaj obejmuje około 20 gatunków, jednorocznych i trwałych, których wysokość waha sit; od 15 do 50 cm. Tylko niektóre z nich są uprawiane

Adonis verna/is L. - miłek wiosenny. Jest uprawiany w Europie Środkowej i Południowej. Osiąga wysokość 20-30 cm. Wykształca kt;pki prostych łodyg zakończonych pit;knym, złotawożółtym kwiatem o średnicy do 8 cm. Kwitnie w kwietniu i w maju. Bardzo pit;kne, pierzastosieczne liście rozwijają sit; po przekwitnit;ciu. Dobrze sit; czuje na stanowisku ciepłym, o suchej, pulchnej glebie z dużą zawartością wapnia. W jednym miejscu wytrzymuje przez kilka lat. Najlepiej rozmnaża sit; poprzez podział kt;p po przekwitnit;ciu. CZt;sto rozmna­żany jest też z nasion. W tym wypadku nasiona zbieramy tuż przed dojrzeniem i natychmiast je wysiewamy, gdyż szybko tracą zdolność kiełkowania. Miłek otrzymany z nasion zakwita dopiero po 3-4 latach.
W ogrodzie skalnym miłek bywa stosowany bądź pojedynczo, bądź w mniej­szych grupkach. Czt;sto sadzony w partiach stepowych, zwłaszcza w zestawieniu z trawami.
Adonis amurensis Regel et Radde - miłek amurski. Pochodzi z Dalekiego Wschodu i z Japonii. Dorasta do wysokości 15-20 cm. Liście rozwijają sit; prawie równocześnie z kwiatami. Są one większe niż u miłka wiosennego, ogonki u nasady mają pochewkowato rozszerzone. Kwiaty są mniejsze, jasnożółte - nie tak intensywnie zabarwione jak u poprzedniego gatunku. Zakwita natomiast wcześniej - w końcu marca i na początku kwietnia. Dobrze sit; czuje na stanowisku półcienistym, o glebie piaszczystej, lecz zawierającej próchnict;. Nie wytwarza nasion; rozmnaża się go przez podział w czerwcu. Stosowany jest najczęściej grupami. Wysadza się go na wiosnt; lub pod koniec lata, w odstt;pach 30-40 cm. Przepięknie wygląda wśród sasanek, dekoracyjnych traw i goździ­ków. Nie jest wymagający ani co do gleby, ani co do warunków atmosferycz­nych.

Andromeda L. - modrzewnica

Rodzaj ten jest rozpowszechniony w całej strefie subarktycznej, na półkuli północnej, miejscami sięga stosunkowo daleko na południe aż na górskie torfowiska. Te wrzosowate rośliny spotyka się również u nas.

Andromeda polifoUa L. - modrzewnica zwyczajna. Wytwarza niskie, roz­gałęzione krzaczki, podobne do rozmarynu, dorastające do wysokości 15­30 cm. Liście ma wąskie, lancetowate, z wierzchu ciemnozielone, pod spodem sinobiałe. Kwiaty niewielkie, różowawe, niekiedy białe. Kwitnie w maju i w czerwcu. Dobrze się czuje na stanowisku wilgotnym, o glebie torfowej. Rozmnaża się przez su,dzonkowanie od marca do czerwca. Sadzonki odcinamy z niekwitnących pędów i ukorzeniamy w ziemi torfowej, w chłodnym inspekcie.
Dopiero po roku wysadzamy je na stałe miejsce. Bardzo piękną odmianą jest . 'Nana', niska, bardziej zwarta, wydająca bogate bukiety jasnoróżowych kwiatów. Kwitnie już od maja. Odmiana 'Major' jest wyższa, kwiaty mają żywą barwą różową. Kwitnie od maja do końca lipca, niekiedy powtarza kwitnienie.
    Aby utrzymać jak najpiękniejszy wygląd rośliny, regularnie przycinamy pędy
nie kwitnące.
    W ogrodzie skalnym modrzewnice wysadzamy zasadniczo tylko w grupie
roślin wrzosowatych, na stanowiskach torfowych i dostatecznie wilgotnych.
    Modrzewnica jest rośliną trującą.
 

Anthemis L. - rumian

Rodzina: ASleraceae (Composilae) - astrowate (złożone)
Rodzaj obejmuje 110 gatunków, spotykanych najczęściej w Azji Mniejszej
i w strefie umiarkowanej Europy. Są to niskie i średno wysokie rośliny, często pochodzenia górskiego. Wszystkie rumiany mają liście charakterystycznie pie­rzastodzielne i swoisty aromat. Koszyczki kwiatowe wyrastają na rzadko roz­gałęzionych łodygach.

Anthemis biebersteiniana (Adam) Boiss. (syn. Chrysanthemum biebersteinia­num Adam). Pochodzi z Azji Mniejszej. Dorasta do wysokości 15-30 cm. Złotożółte koszyczki na wyprostowanych łodygach wyrastają ponad srebrzyste, filcowato owłosione liście. Kwitnie w maju i w czerwcu. Dobrze się czuje w każdej przepuszczalnej glebie na stanowisku słonecznym. Rozmnaża się we wrześniu przez podział oraz w lipcu z sadzonek lub nasion. Rośliny uprawiane z nasion kwitną dopiero w drugim roku.
Anthemis nobilis L. (syn. Chamaemelum nobile (L.) AlI.) - rumian szlachetny. Rośnie w Europie południowo-zachodniej, w miejscach piaszczystych. Gęste, niskie kępki osiągają wysokość 15-20 cm. Intensywnie zielone liście składają się z bardzo cienkich odcinków. Kwiaty języczkowate są białe, koszyczki osadzone pojedynczo. Roślina kwitnie od lipca do sierpnia. Dobrze się rozwija w miej­scach nasłonecznionych. Na zimę wymaga lekkiego okrycia. Zakwita kilkakrot­nie. Z odmian najbardziej znana jest 'Flore Pleno', która ma kwiaty języczkowate białe i kilkakrotnie powtarza kwitnienie.

Rumiany nadają się na obrzeża dróg, na murki kwiatowe oraz do małych grup. Rozmnażają się przez podział roślin na wiosnę albo pod koniec lata. Dobrze się czują w każdej przepuszczalnej, lecz dostatecznie wilgotnej glebie ogrodowej. Są to jedne z najmniej wymagających roślin skalnych.

Arabis L. - gęsiówka

Rodzina: Brassicaceae (Cruciferae) - kapustowate (krzyżowe)
Rodzaj obejmuje około 100 gatunków, spotykanych zwłaszcza w górach półkuli północnej. Są to przeważnie rośliny trwałe. Kwitną od kwietnia do maja. Kwiaty mają białe, czerwone, różowe i żółte. Wszystkie gatunki są łatwe w uprawie i rozmnażają się dobrze.

Arabis caucasica Schlechtend (syn. A. a/bida Stev. ex Fisch.) - gęsiówka kaukaska. Rośnie dziko od wschodnich rejonów Morza Śródziemnego aż po Kaukaz. Wytwarza duże kępy - poduszki. Dorasta do wysokości 12-25 cm. Rzadko ząbkowane, lancetowate liście są szarawo omszone. Kwiaty białe, zebrane w grona. Gęsiówka ta dobrze się czuje w każdej przepuszczalnej. lecz dostatecznie wilgotnej glebie ogrodowej,' w miejscu nasłonecznionym. Nie ma specjalnych wymagań; z powodzeniem mogą ją uprawiać nawet początkujący amatorzy. Rozmnaża się przez sadzonkowanie jesienią albo wczesną wiosną. W tym przypadku wymaga uprawy wstępnej w naczyniach glinianych i dopiero później można ją wysadzać na miejsce stałe. Stosuje się do obsadzania większych powierzchni w ogrodach skalnych; sadzi się między kamieniami lub ponad kamieniami - skąd poszczególne kępy pięknie się wychylają. Nadaje się także na murki kwiatowe. Na uwagę zasługuje m. in. pełnokwiatowa odmiana 'Plena'.
Arabis procurrens W. et K. - gęsiówka wczesna. Pochodzi z Karpat i z Bałkanów. Wyrasta do 10-12 cm. Tworzy niskie, bardzo gęste poduszkowate kobierce, wiecznie zielone. Kwiaty są białe, ukazują się w kwietniu. Roślina bez specjalnych wymagań; czuje się dobrze prawie w każdej dostatecznie wilgotnej glebie ogrodowej. Nie jest całkowicie wytrzymała na mróz, dlatego należy ją na zimę okryć. Rozmnaża się przez sadzonkowanie wczesną wiosną lub jesienią. W ogrodach skalnych stosowana najczęściej zamiast trawnika.
Arabis pumila Jacq.- gęsiówka drobna. Pochodzi z Alp i Apenin. Roślina tworzy niskie kobierce wysokości 5-15 cm. Białe kwiaty zebrane po 2-10 tworzą grona. Kwitnienie przypada na maj i czerwiec. Rozmnaża się przez sadzonkowanie i z nasion. Wymaga uprawy wstępnej w naczyniach glinianych. Dobrze rozwija się na stanowisku słonecznym, ale dobrze znosi i półcień

ASler L. - aster

Rodzina: ASleraceae (Composilae) - astrowate (złożone)
Rodzaj obejmuje około 200 gatunków spotykanych w Europie, W Azji, w Afryce Południowej, a zwłaszcza w Ameryce Północnej. Są to byliny wysokości 10-120 cm. Kwitną od maja do października. Kwiaty (koszyczki kwiatowe) mają białe, żółte, niebieskie, różowe lub czerwone.

Aster alpinus L. - aster alpejski. Dorasta do wysokości zaledwie 20 cm. Pojedyncze koszyczki kwiatowe, o średnicy 3-4,5 cm, osadzone są na długich, skąpo ulistnionych łodygach. Kwiaty języczkowate mają zwykle barwę fioleto­woniebieską, u niektórych odmian białą lub różową. Kwiaty rurkowate (środek koszyczka) są złotawożółte. Roślina kwitnie bogato, do końca maja. Nie ma specjalnych wymagań, dobrze się czuje w każdej przepuszczalnej glebie ogrodo­wej z dostateczną ilością wapnia, na stanowisku słonecznym. Rozmnaża się przez podział roślin i z nasion. Odmiany uprawne zwykle mają większe kwiaty.
Aster dumosus L. - aster karłowy. Uprawia się zwłaszcza mieszańce utworzone w wyniku skrzyżowania Aster dumosus zA. novi-belgii, które osiągają wysokość 20-30 cm. Kwitną w jesieni. Mają bardzo dekoracyjne, niebieskie, czerwone, fioletowe i różowe koszyczki kwiatowe. Są niewybredne - poleca się je nawet dla początkujących. Dobrze rosną na każdej przepuszczalnej glebie ogrodowej. Wytrzymują nawet dłuższą suszę. Na stanowisku słonecznym kwitną bogato. Rozmnaża się je z sadzonek lub przez podział roślin. Piękne wrażenie sprawiają na większych przestrzeniach. A. dumosus rozrasta się z pędów podziemnych (w odróżnieniu od A. no vi-belgii), dlatego odpowiednio wypełni luki między kamieniami. Stosuje się na murki kwiatowe. Jego niższe odmiany wykorzystuje się też na obwódki, wyższe - na kwiat cięty.
 

Berberis L. - berberys

Około 175 gatunków tego rodzaju rośnie prawie na wszystkich kontynentach, prócz Australii. Są to krzewy zimozielone, jak również gatunki o liściach opadających. niższe i wyższe, często bard7.o dekt'rac)jne. Mają żółtawe pędy opatrzone cierniami. od trójdzielnych aż do siedmiodzielnych. Niektóre gatunki mają ozdobne kwiaty. inne - owoce. albo rozmaicie ubarwione liście. Wogro­dach skalnych wysadza się zwłaszcza niższe formy karłowe. Krzew ten rozmnaża się z nasion lub sadzonek. rzadziej przez podział.

Berberis buxifolia Lam ex Poir. Jest gatunkiem zimozielonym. Do ogrodów skalnych najcenniejsza jest odmiana pochodzenia południowoamerykańskiego (Chile) o nazwie 'Nana'. Rośnie wolno. osiąga wysokość 30-50 cm. Pokrój ma kulisty. Kwiaty pomarańczowożółte. rozwijają się w maju i w czerwcu. Owoce (jagody) mają w jesieni barwę czarnoczerwoną. Krzew nie jest wybredny; dobrze rośnie na glebach piaszczystych i suchych, w półcieniu i na słońcu. Ladnie wygląda na zboczach wśród większych kamieni.
Berberis candidula (Schneid.) Schneid. Pochodzi z zachodnich Chin. Jest gęstym. niskim (50 cm) krzewem zimozielonym. Liście ma błyszczące. eliptyczne, z wierzchu srebrzystobiałe. Kwiaty złotożółte. rozwijające się w maju. Nadaje się do skalnych ogrodów naturalistycznych, w słońcu i w półcieniu.
Berberis thunbergii Oc. - berberys Thunberga. Na uwagę zasługuje odmiana 'Atropurpurea Nana' o liściach czerwonych. Jest karłowa. dorasta do wysokości 40 cm. Kwitnie od maja do czerwca. ma kwiaty żółte. Krzew jest szczególnie dekoracyjny w jesieni. gdy dojrzewają jego piękne czer.wone jagody. Nadaje się nawet do małych ogrodów skalnych. Rośliny - prócz dojrzałych jagód - są trujące.

Bergenia Moench - bergenia

Rodzina: Saxifragaceae - skalnicowate

Pochodzi z gór Azji Wschodniej. Rodzaj objemuje około 10 gatunków. Są to okazałe byliny zimozielone, z wielkimi, okrągłymi, skórzastymi liśćmi. Wczesną wiosną wydają ogromną ilość różowych kwiatów. Wytwarzają gruby, stosunko­wo długi korzeń. Do gatunków uprawianych na rabatach i w ogrodach skalnych należą następujące.

Bergenia cordifolia (Haw.) Sternb. - bergenia sercowata. Pochodzi z Syberii i ze wzgórz Ałtaju. Wyrasta do 20-40 cm. Wielkie, okrągłe, sercowate liście mają barwę ciemnozieloną, są połyskliwe, skórzaste. Kwitnie wczesną wiosną, zależnie od położenia - już w marcu i w kwietniu. Kwiaty mają barwę różowofioletową. Co do gleby niewybredna, lecz najlepiej rośnie w głębszej glebie gliniastej. Na siedlisku żyznym daje więcej liści, zaś mniej kwiatów. Znosi pełne nasłonecznienie i półcień. Dobrze rośnie w miejscu dostatecznie wilgot­nym, ale nie podmokłym. Rozmnaża się przez podział roślin na wiosnę. W ogrodzie skalnym stosuje się ją w grupach w pobliżu partii wodnych, np. jeziorek, gdzie sprawia szczególnie miłe wrażenie. Nadaje się również jako podszycie pod wyższe drzewa lub krzewy, gdzie cień jej nie przeszkadza.
Bergenia crassifolia (L.) Fritsch - bergenia grubolistna. Pochodzi z Korei. Jest wyższa od poprzedniej; wyrasta do 40 cm. Ma duże, okrągłe, przy ogonku sercowato wykrojone liście, zimozielone, piłkowane, błyszczące, na brzegach pofałdowane. Pęd kwiatowy jest krótki i gruby, błyszczący, zakończony gęstym kwiatostanem złożonym z różowych kwiatów. Roślina kwitnie w kwietniu (do maja). Co do gleby jest niewybredna'. Dobrze znosi nawet niedobór wody. Może rosnąć w pełnym słońcu i półcieniu. Rozmnaża się przez podział roślin po przekwitnięciu. Sadzi się ją grupami w większych ogrodach skalnych. Pięknie wygląda w pobliżu partii wodnych, na przykład przy jeziorkach, strumykach, jednak w miejscach niezbyt mokrych. Często stosowana w grupach obok dużych kamieni i głazów, gdzie jej ciemne liście sprawiają miłe wrażenie w ciągu całego roku.

 Calluna Salisb. - wrzos

Rodzina: Ericaceae - wrzosowate

Rodzaj obejmuje tylko jeden gatunek - Calluna vulgaris (L.) HuB. - wrzos zwyczajny, rozpowszechniony prawie w całej Europie, zwłaszcza w rejonie Morza Śródziemnego, w północnej Hiszpanii, w Szkocji i w Skandynawii. Sięga aż po północno-wschodnie regiony Azji Mniejszej. Wrzos jest krzewinką zimozieloną, tworzącą mniej lub bardziej zwarte kobierce, piękne zwłaszcza w okresie kwitnienia. Lodygi wzniesione, liście drobne, łuskowate, z dwoma wąskimi uszkami u nasady, latem ciemnozielone, a zimą nieco czerwonawe. Wysokość rośliny 10-60 cm. Kwitnąć zaczyna pod koniec lata i kwitnie przez całą jesień. Drobne. fioletoworóżowe kwiaty mają dzwonkowaty kształt i zebrane są w długie, szczytowe grona. Na rabatach i ogrodach skalnych uprawia się wrzos na glebach kwaśniejszych, torfowych, ale niezbyt mokrych. Roślina nie znosi wapnia. Wrzos zwyczajny rośnie dziko na glebach słabych, piaszczystych, i najczęściej o odczynie kwaśnym. Bujnie rozrasta się, dlatego nadaje się do większych ogrodów skalnych. Wysadzony w nieregularnych grupach w pobliżu alpinarium stwarza ciekawą scenerię. Jeśli uprawiamy go na otwartym słone­cznym stanowisku, w ciągu suchego lata wymaga często podlewania. Rozmna­żamy go przez podział roślin, pod koniec lata lub z sadzonek półzdrewniałych; początkowo ukorzenia się je w wodzie, następnie sadzi do doniczek z torfem. a dopiero po utworzeniu bryły korzeniowej - przesadza na miejsce stałe.
W ogrodach skalnych uprawiane są odmiany o kwiatach pojedynczych jak również pełnych. Z odmian o kwiatach pojedynczych do znanych należą: 'Alba erecta', wysokości 40-50 cm, kwitnąca biało, od lipca do sierpnia; 'Alportii praecox' wysokości 20 cm o kwiatach fioletowoczerwonych, rozwijających się również od lipca do sierpnia, 'Purnila'; wyrastająca do 20 cm. kwitnąca biało od sierpnia aż do października. Z odmian pełnokwiatowych uprawia się: 'Alba Plena' wysokości 30-40 cm, kwitnącą biało od sierpnia do września, 'Camla', wysokości 20 cm, o kwiatach barwy różowej, kwitnących od sierpnia do września, 'J. H. Hamilton', wysokości 25 cm, o kwiatach ciekawej żółtoróżówej barwy, pokrywających roślinę w sierpniu i wrześniu.