Świerki rosną w naszych lasach od wieków i od wieków sadzone były w parkach i ogrodach. Wraz z pojawieniem się małych ogródków przydomowych i działek wzrosło zapotrzebowanie na nowe gatunki i odmiany.
Do niedawna wielu ludziom trudno było sobie wyobrazić ogródek bez świerka srebrnego (czyli świerka kłującego odm. sinej). Było to, a może i wciąż jest najbardziej poszukiwana i najczęściej sadzona roślina iglasta w polskich ogrodach. Na nic zdawały się tłumaczenia sprzedawców, że istnieje wiele innych ciekawych roślin. Wszyscy chcieli mieć świerki srebrne i już.
Ta słabość do świerków nie jest wyłącznie naszą  domeną. Dzielimy ją z naszymi zachodnimi sąsiadami gdzie ta roślina jest również bardzo popularna. Niewątpliwie intensywne niebieskie czy srebrne zabarwienie igieł w połączeniu z dużą odpornością na mróz i tolerancyjnością na niekorzystne warunki miejskie stanowią istotne zalety. Musimy jednak pamiętać że świerk srebrny rośnie bardzo intensywnie i z małej ozdoby może w krótkim czasie przekształcić się w wielkie drzewo zasłaniające okna i zajmujące tyle miejsca na działce, że nie starcza go już dla innych roślin.

Co więcej barwa starszych drzew pozostawia wiele życzenia, gdyż najlepiej zabarwione są tylko igły najmłodsze.
Nie trzeba oczywiście dodawać że najefektywniej wybarwione wyselekcjonowane odmiany takie jak "Hoopsii" czy "Koster" ze względu na kłopotliwe rozmnażanie przez szczepienie są wyjątkowo kosztowne.

Świerk biały (Picea glauca)

Gatunek ten jest znany z wielu ciekawych odmian karłowych. Najpopularniejszą jest niewątpliwie jasnozielona odmiana "Conica" rosnąca w formie regularnego stożka. Mniej znana jest pochodząca od niej, mniej więcej kulista również jasnozielona odmiana "Alberta Globe" czy super karłowa, stożkowa "Laurin". Ostatnie nowości to odmiany pochodzące rónież od odm "Conica" ale o niebiesko-sinym zabrwieniu igieł m.in. najciekawsza chyba "Alberta Blue" Sine zabarwienie posiada również starsz odmiana "Echiniformis" tworząca nieregularną bryłę. Wszystkie te odmiany rosną bardzo powoli i doskonale nadają się na działki.

Świerk kłujący (Picea pubgens)

Obok znanych, silnie rosnących odmian świerka srebrnego istnieją rónież inne, zasługujące jak najbardziej na rozpowszechnienie. "Glauca Globosa" to odmiana o pięknie niebiesko zabarwionych igłach ale rosnąca nisko niemal kuliście i z reguły nie tworząca przewodnika. W odróżnieniu od niej rzadziej spotykana odmiana "Montgomery" pomimo słabego wzrostu znacznie częściej tworzy przewodnik i rośnie jako gęsty niski stożek. Ciągle mało znaną jest polska odmiana "Białobok". Jej młode pędy są pokryte niemal białymi igłami, które dopiero z czasem ciemnieją.

Świerk Pospolity (Picca abies)

Sam gatunek doskonale znany z naszych lasów i świątecznych choinek nadaje sie nie tylko do dużych założeń naturalistycznych ale i na strzyżone żywopłoty oraz szpalery. Przy odpowiedniej pielęgnacji żywopłoty te dzięki całkowitej odporności na mróz mogą stanowić poważną konkurencję dla żywopłotów z innych gatunków krzewów iglastych. Spośród odmian karłowych wspomnieć należy odmianę "Nidiforms" tworzącą z wiekiem formę gniazdka od czego zresztą pochodzi jej polska nazwa - odm. gniazdkowa. Odmiana ta w odróżnieniu od niektórych innych odmian o podobnym pokroju nawet w starszym wieku nie wytwarza przewodnika.
Świerk pospolity odmiana "Frohburg" to ciekawa zwisająca forma pochodząca z nasion podobnej starszej odmiany "Inversa". Rośliny te dzięki niecodziennemu pokrojowi mogą dodać uroku wielu nawet niewielkim ogrodom.

Świerk serbski (Picea omorika)

Rośnie on dziko wysoko w górach Serbii i dzięki temu jest tolerancyjny na nie sprzyjające warunki środowiska i całkowicie odporny nawet na silne mrozy. Gatunek ten wyróżnia najwęższy wśród świerków pokrój i wyjątkowo piękne regularnie ułożone pędy. Ponadto dolna strona igieł jest intensywnie srebrna co dodaje uroku temu drzewku, czasami do złudzenia przypominającemu rysowane przez dzieci "choinki". Na działkach znaleźć można zastosowanie karłowa odmiana tego gatunku "Nana" tworząca gęste i wolno rosnące przysadziste stożki.

Pilęgnacja

Wszystkie śwerki poza świerkiem pospolitym (ale tylko gatunkiem nie odmianami) są roślinami światłolubnymi i wymagającymi stanowisk nasłonecznionych. Najlepiej rosną na glebach wilgotnych choć nei muszą to być miejsca bardzo żyzne. Ich głównymi wrogamisą przędziorki, które potrafią w ciągu kilku tygodni zniszczyć doszczętnie najbardziej wrażliwe na nie odmiany karłowe. Dlatego gdy zwłaszcza latem obserwujemy przejaśnienie a potem żółknięcie i brązowienie igieł na odmianie "Conica" to obok skontrolowania wilgotności gleby sprawdźmy koniecznie czy na igłach nie ma delikatnej pajęczynki i brązowych drobniutkich plamek po nakłuciach. Jeśli stwerdzimy ich obecność należy koniecznie opryskać rośłiny jednym z preparatów przędziorkobujczych czyli tzw. akarycydó. Innym szkodnikiem świerków są mszyce tworzące tak zwane galasy czyli ananasowate narośla na pędach. Ich zwalczanie najlepiej jest przeprowadzić bardzo wczesną wiosną przy użyciu preparatu Promanal 60EC w stężeniu 2.0%.